CCPM (Ang. „Critical Chain Project Management”), czyli „Zarządzanie Łańcuchem Krytycznym Projektu” to zdroworozsądkowe podejście pozwalające na lepszą realizację projektów. Metoda przdstawiona przez Dr E. Goldratt’a w 1997 roku w książce Łańcuch Krytyczny (Ang. Critical Chain) jest jednym z kluczowych narzędzi TOC (Ang. Thery of Constraints) – Teorii Ograniczeń. Zastosowanie CCPM pozwala przezwyciężyć największe mankamenty tradycyjnych narzędzi zarządzania projektami (PERT i CPM). Wśród najistotniejszych korzyści CCPM należy wymienić:
Eliminacja konfliktów w alokacji zasobów
Wykorzystanie tzw. Efektu Sztafety (Systematyczne wykorzystywanie czasu zaoszczędzonego na poszczególnych zadaniach)
Ograniczenie praktyki przeszacowywania poszczególnych czasów zadań (Przejście od czasów pesymistyczny do optymistycznych)
Eliminacja tzw. Syndromu Studenta (Powszechna praktyka rozpoczynania zadań na ostatnią chwilę)
Uwzględnienie Prawa Murphy’ego (Jeżeli coś ma pójść źle to na pewno tak się stanie) poprzez zastosowanie bufforów
Przeciwdziałanie Prawu Parkinsona (Ilość pracy zwiększa się aby wypełnić zaplanowany czas)
Ograniczenie wielozadaniowości zasobów
Sprawniejsze monitorowanie realizacji projektów (Poprzez monitorowanie wykorzystania buforów czasowych i kasowych)
Dzięki wprowadzeniu CCPM projekty są realizowane znacznie sprawniej, co przekłada się na najważniejsze wskaźniki efektywności zarządzania projektami, czyli czas i koszty:
Projekty są realizowane szybciej (20-30%), a ryzyko opóźnień jest znacząco ograniczone.
Projekty są realizowane taniej, a ryzyko przekroczenia budżetu jest znacząco ograniczone