W polskiej historii była już kiedyś myśl tzw. przodowników pracy. Filmy bardzo eksponowały ile przodownik wybudował domów, ile cegieł ułożył itd. Było to chwalebne, ale niewątpliwie był to również chwyt głównie propagandowy. W skutek w Polskim społeczeństwie nie został wparty system ciągłego doskonalenia. Z drugiej strony zmuszeni w czasach gospodarki centralnie planowanej do nieustannego omijania prawa, zostali nauczeni bezcennej kreatywności. Dobre wykorzystanie tej siły pozwoliłoby zrobić więcej dla POLSKI niż jakikolwiek inwestor czy jakikolwiek rząd.

Kluczem jest wpojenie Polakom czegoś co Japończycy nazywają Kai Zen (ciągłe doskonalenie). W kulturze Japońskiej jest to tak mocno zakorzenione, że niemal oczywiste. Ciągłe doskonalenie jest to fundament i podstawa TPS (Ang. Toyota Production System), czyli tego co uczyniło z Toyoty największy koncern motoryzacyjny na świecie i pozwoliło osiągnąć tak gigantyczny sukces. Z kolei największy Guru Zarządzania Steven Covey w swoim bestsellerze pod tytułem „7 zwyczajów wysoko skutecznych ludzi” (Ang. The Seven Habits of Highly Effective People) dowodzi, że najważniejszy zwyczaj – ten siódmy to nieustannie „Ostrzyć piłę” (Ang. Sharpen the saw).

To nam daje jedną ideę – ciągłe doskonalenie zarówno osobiste jak i w firmie jest kluczowym czynnikiem który może zagwarantować, że zarówno osoba czy też firma mogą stale być na najwyższym możliwym poziomie.

Masaki Imai mówi „Zróbmy to lepiej, poprawmy, udoskonalmy, nawet jeśli nie jest zepsute, bo jeśli tego nie zrobimy nie będziemy mogli konkurować z tymi, którzy to zrobią”. Dzisiaj może nasza firma jest w dobrym miejscu, dzisiaj jesteśmy najlepsi, ale jutro pojawi się konkurent który będzie miał tak ogromną przewagę, że na przestrzeni miesięcy możemy przestać się liczyć. To dzisiaj trzeba szukać możliwości oszczędności i rozwoju bo jutro może być za późno. Trzeba mieć świadomość że w każdej branży, w każdym systemie może pojawić się konkurencja, A jeśli nie konkurencja to są też inne zagrożenia: strajk, bankructwo presje społeczne, oczekiwania udziałowców. Dlatego tak ważny jest wzrost rentowności, szukanie oszczędności, czyli ciągłe doskonalenie.

W Polsce jest wiele firm, które już wiedzą że się trzeba doskonalić, ale jest też wiele korporacji, które dzisiaj są najlepsze na rynku, mają świetne wyniki i nie czują potrzeby ciągłego doskonalenia nie zdając sobie jednak sprawy, że jutro może być inaczej. Firma jako całość powinna mieć dział który zajmuje się tylko i wyłącznie ciągłym doskonaleniem, w praktyce w większości korporacji ok. 1% pracowników przeznacza się na ten cel. W większości małych i średnich firm wystarczy jedna osoba, która wygeneruje rewelacyjne wyniki przez motywowanie i pomoc innym w ciągłym poprawianiu swojej wydajności.

Jeżeli w ten sposób funkcjonowałaby każda firma w Polsce mielibyśmy najbardziej konkurencyjną gospodarkę na całym świecie. Zauważmy jak gigantyczną przewagę wypracowali japończycy. Będąc krajem nieustannie nękanym kataklizmami naturalnymi, będąc krajem z bardzo ograniczonymi naturalnymi zasobami, mając tak wysokie koszty pracy – na rynku światowym brylują i są dziś uznawani za 2/2 potęgę gospodarczą świata. Polska przy niesamowicie niskich kosztach pracy, przy tak dobrym położeniu geograficznym, pomiędzy dwoma rynkami wschodnim i zachodnim ma rewelacyjne możliwości funkcjonowania.

Człowiek jako osoba nie może stać w miejscu, powinien ciągle się doskonalić, rozwijać swoją pasję, pracę, umiejętności, rodzinę – jednym słowem systematycznie zbierać kapitał przez całe życie. Zbiorowy wysiłek ogółu społeczeństwa pozwoliłby osiągnąć duży dwucyfrowy wzrost gospodarczy i stać się tygrysem Europy.

Budżet wszystkich 16 RPO wyniesie ok. 16 mld euro (uwzględniając tylko środki z EFRR
W ramach RPO o unijne dotacje można się starać na wiele typów inwestycji z zakresu:
• edukacji,
• ochrony zdrowia,
• infrastruktury drogowej i ochrony środowiska,
• społeczeństwa informacyjnego,
• kultury, turystyki, sportu,
• a także przyczyniające się do wzrostu konkurencyjności przedsiębiorstw.
Funkcję zarządzania poszczególnymi RPO będą pełnić zarządy województw.

Każde województwo posiada odrębny, opracowany dla własnych potrzeb Regionalny Program Operacyjny. Jednak najważniejszą rolę spełniają uszczegółowienia do RPO wraz z załącznikami, które w sposób precyzyjny określają przyjęte tam założenia. Kwoty wsparcia w ramach Regionalnych Programów Operacyjnych (RPO) wahają się od kilkuset tysięcy do nawet kilku milionów złotych. RPO podzielone są na priorytety, w tym co najmniej jeden zawsze przeznaczony dla przedsiębiorców.
Podstawowymi kryteriami, które często przesądzają o uzyskaniu wsparcia z funduszy strukturalnych Unii Europejskiej są - oprócz spełnienia warunków formalnych i merytorycznych wniosku - takie czynniki jak: zatrudnienie nowych pracowników czy innowacyjność samego projektu. Unijne środki mają charakter bezzwrotny, dodatkowy (nie zastępują środków krajowych) oraz są refundowane po zakończeniu kontroli wniosku i sprawozdań z realizacji projektu.

Wielkość unijnych dotacji w większości przypadków wynosi od 40% do 60%. Beneficjentami, którzy mogą starać się o dotację w ramach RPO mogą być między innymi:
• przedsiębiorstwa, banki
• instytucje otoczenia biznesu,
• szkoły wyższe,
• jednostki naukowe,
• stowarzyszenia, organizacje pozarządowe,
• jednostki samorządu terytorialnego,
• administracja rządowa,
• kościoły i związki wyznaniowe,
• zakłady opieki zdrowotnej działające w publicznym systemie ochrony zdrowia oraz spółdzielnie i wspólnoty mieszkaniowe.
Obowiązuje zasada, że dniem kwalifikowania wydatków (wydatki kwalifikowane to te, które są objęte wsparciem Unii Europejskiej) jest 1 stycznia 2007 roku. Jednak każde województwo w zależności od potrzeb przyjmuje własne kryteria momentu kwalifikowalności wydatków, jak np. dzień złożenia wniosku czy moment uzyskania pisemnego potwierdzenia przyznania pomocy. W dużej mierze jest to uzależnione od rodzaju priorytetów i poszczególnych działań.

Dzięki wprowadzeniu CCPM projekty są realizowane znacznie sprawniej, co przekłada się na najważniejsze wskaźniki efektywności zarządzania projektami, czyli czas i koszty:
 Projekty są realizowane szybciej (20-30%), a ryzyko opóźnień jest znacząco ograniczone.
 Projekty są realizowane taniej, a ryzyko przekroczenia budżetu jest znacząco ograniczone

Zarówno LEAN jak i TOC zrobiły wiele by skrócić czas produkcji.
Przy podejściu tradycyjnym dążymy do maksymalizacji efektywności, każda jednostka rozliczana jest ze swoich wyników, każdy dąży do własnego celu, którym jest poprawa wydajności. Jednak należy podkreślić, iż wymaganie lokalnej efektywności nie jest odpowiednie dla firmy. Jeżeli dany oddział firmy jest weryfikowany na podstawie efektywności to należy przyjąć że powinien produkować jak najwięcej. Przykładem jest przemysł stali, jeżeli zakładamy, że tu dominującą jednostką przeliczeniową jest tona na godzinę to wszystkich według niej rozliczamy. Przyjmujemy również promile na różne grubości blachy: 0,5cm, 1cm i 5cm, wszystkie wymagają wytworzenia, dane stanowisko produkuje, chce się wykazać najlepszą wydajnością, kończą się zamówienia więc produkuje na magazyn to co się najbardziej opłaca czyli blachę o grubości 5cmm. Na produkcji zostaje mnóstwo zapasów produktów, których nie potrzebujemy z drugiej jednak strony osoby, które na tych stanowiskach powinny produkować są zajęte czymś innym. Pojawia się kwestia szukania, logistyki, organizacji.
W celu zwiększenia wydajności ograniczamy przezbrojenia, produkujemy duże ilości jednego produktu i okazuje się, że tym samym nie zrealizowaliśmy zamówienia na inny produkt co powoduje w konsekwencji utratę klienta.
W celu uniknięcia w/w sytuacji LEAN i TOC proponują swoje dwa rozwiązania:

• Koncepcja LEAN mówi o tym, że linia produkcyjna musi pracować według jednego taktu, ograniczymy produkcję w toku do minimum i wówczas czas produkcji będzie najkrótszy. Zapewni to tylko częściowe rozwiązanie problemu.
• Rozwiązanie DBR, które proponuje TOC jest dużo bardziej elastyczne, polega na skróceniu czasu produkcji o połowę. Ustalamy wąskie gardło, materiał na produkcję wypuszczamy z wyprzedzeniem wynoszącym połowę wcześniejszego czasu produkcji, co zagwarantuje nam szybsze dotarcie materiału, powstanie buforu przed stanowiskiem, które jest wąskim gardłem, pozostałe stanowiska będą czekały na produkcję i doprowadzi to do sytuacji, w której pewna ilość stanowisk nie będzie pracowała.

Wstrzymywanie wypuszczenia materiałów na produkcję spowoduje, że produkcja w toku zacznie topnieć, pojawi się wąskie gardło, wówczas należy odpowiednio wznowić dostawy materiałów, by dochodziły do tego wąskiego gardła, powstanie też bufor ale nigdzie więcej nie ma prawa zaistnieć produkcja w toku.

Czy od razu wpływa cała dotacja?
Rzadko otrzymuje się całą kwotę z góry. Dotacja wypłacana jest zwykle w ratach, a jej wysokość i termin wypłacenia ustalany jest indywidualnie. Wypłata ostatniej transzy zwykle następuje po ostatecznym rozliczeniu projektu. Generalnie dotację otrzymuje się w formie refundacji, czyli beneficjent najpierw sam musi sfinansować projekt (może się posiłkować kredytami), a potem go rozliczyć. Jeśli instytucja zarządzająca programem jest przekonana, że projekt został prawidłowo przeprowadzony i sfinansowany, podejmuje decyzję o wypłacie dotacji.

Zwykle dotację otrzymuje się w formie refundacji, czyli beneficjent najpierw sam musi sfinansować projekt (może się posiłkować kredytami), a potem go rozliczyć. Jeśli instytucja zarządzająca programem jest przekonana, że projekt został prawidłowo przeprowadzony i sfinansowany, podejmuje decyzję o wypłacie dotacji.

• wielkość projektu
• poziom innowacyjności przedsięwzięcia
• dziedzina, w której działa przedsiębiorca
• wielkość przedsiębiorstwa
• lokalizacja projektu